sábado, 18 de febrero de 2012

HOLAN












Entonces de nuevo


Entonces de nuevo 

Aunque mis versos a veces no los entendía ni mi amigo
(del mismo modo que hay seres que no pueden matar
aunque quisieran),
aunque completamente abandonado me desesperaba
(del mismo modo que algunas estatuas se aterrorizaron
de los pecados humanos hasta volverse de madera),
aunque no se me ofrecía nada más que el suicidio,
siempre sentí esto: ¡ convertirse en nada,
para destruir hasta esa nada!


Entonces volví de nuevo a amar...

Tradución de Clara Janés e pastel de Milton Glaser.

sábado, 11 de febrero de 2012

OS ANIMAIS CARNÍVOROS





















I

Dava pelo nome muito estrangeiro de Amor, era preciso chamá-lo

sem voz - difundia uma colorida multiplicação de mãos, e aparecia

depois todo nu escutando-se a si mesmo, e fazia de estátua durante um

parque inteiro, de repente voltava-se e acontecera um crime, os jornais

diziam, ele vinha em estado completo de fotografia embriagada, desco-

bria-se sangue, a vítima caminhava com uma pêra na mão, a boca estava

impressa na doçura intransponível da pêra, e depois já se não sabia o

que fazer, ele era belo muito, daquela espécie de beleza repentina e

urgente, inspirava a mais terrível acção do louvor, mas vinha comer às

nossas mãos, e bastava que tivéssemos muito silêncio para isso, e então

os dias cruzavam-se uns pelos outros e no meio habitava uma montanha

intensa, e mais tarde às noites trocavam-se e no meio o que existia agora

era uma plantação de espelhos, o Amor aparecia e desaparecia em todos

eles, e tínhamos de ficar imóveis e sem compreender, porque ele era

uma criança assassina e andava pela terra com as suas camisas brancas

abertas, as suas camisas negras e vermelhas todas desabotoadas.

                                                          
Poema de Herberto Helder e debuxo de Lorenzo Mattotti.

domingo, 5 de febrero de 2012

ZHIVAGO











A enfermidade de Pasternak
é a poesía de Zhivago
a crónica no amor
despois de 100 anos

Un orden novo
celebra a revolta
das flores na illa
despois de 100 anos
             *
"Quando escrevi O Doutor Jivago eu tiña a sensação de ter uma enorme dívida para com os meus contemporâneos. Foi uma tentativa de a saldar. Esse sentimento de dívida ia tomando conta de min à medida que eu avançava na escrita do romance. Despois de anos a escrever apenas poesía lírica e a traduzir, parecía-me ser meu dever fazer unha declaração acerca da nosa época – a respeito daqueles anos, distantes e ainda assim pairando sobre nós. O tempo escoava-se. Quis registrar o passado e honrar, em O Doutor Jivago, os aspectos belos e sensíveis da Rússia deses anos. Esses dias nunca mais voltarão, nen os dos nosos pais e dos nosos antepasados, mas no grande desabrochar do futuro prevejo que os valores deles serão recuperados.”

Extracto da entrevista a Boris Pasternak que Olga Carlisle fíxolle para a mítica revista The Paris Review (Entrevistas da Paris Review, Ediçiões Tinta da China, 2009).




viernes, 27 de enero de 2012

OS SOMERXIDOS



El ruido del agua, así le dije a alguien esta mañana que se titularía mi nuevo libro. Chapotear o beber con las manos. A veces un texto transparente, muy cristalino, así las palabras dejan ver a través de ellas. No nos quedamos entonces en el signo retorcido de una caligrafía demasiado difícil. Que no sean estas palabras el fondo sino la superficie. ¿Puedo así agitar un poco tu espíritu hasta dar con un cuerpo cristalino? El ruido del agua. ¿Y de qué hablaría un libro con ese título? Me he imaginado a dos amantes que se sumergen e intentan hablar debajo del agua. Los ojos muy abiertos, como si intentaran respirar con ellos todo el aire que tomaron antes de sumergirse. Burbujas que encierran palabras de amor cuando ya no queda aire. Los ojos se abren aún más e intentan respirar lo que ven. ¿Qué pueden decirse sumergidos, agarrados el uno al otro para no ascender a la superficie? Intuyo lo que podrían decirse, sólo lo intuyo, pero jamás lo sabré verdaderamente. Cadenillas de burbujas que se rompen en el aire. Esas palabras de los sumergidos eran sólo aire, transparencia, vacío del amor. Ni siquiera yo he podido iluminar con mis palabras una pequeña habitación oscura, pero los sumergidos sí han iluminado de silencio el agua. Ahora emergen y vuelven a tomar una gran bocanada de aire nuevo. El libro entonces debería titularse Los sumergidos. Sólo debajo del agua pueden decirse lo que no son capaces de decirse fuera.
*
O poema é de Miguel Ángel Curiel e o graffiti de Banksy.

viernes, 20 de enero de 2012

DYLAN THOMAS


En
el giro
del sol
en el espumoso
ciclón de sus alas
porque yo me perdí y estoy acá
llorando junto al trono del hombre
que diluvia en la furia primera del torrente
y       los        relámpagos           de    la           adoración
me devuelven al oscuro silencio líquido y enlutado
porque yo me perdí, yo que ahora he venido
al    albergue     inaudito
el    que     descubre
y el mediodía pleno
de su herida
ciega mi
llanto.


Dylan Thomas, Poemas completos (Ediciones Corregidor, 1974) &
Milton Glaser, Angels in América (1993).

viernes, 6 de enero de 2012

SONHO





















O ar irreal que cai
compõe un nítido campo
onde os ritmos           os tempos
interfecundan-se             plenos.

Imagens -ó cores puras!- sem peso
amplitude intangível         claros pomos
peixes sutis na áuga viva             peixes
deslizando –secretos- no silȇncio.

O ar irreal que cai        a queda lúcida
dentro do sono    a grande flor aberta
o íntimo tempo que instaura       mito
rápidos peixes   e pássaros   e campos.

O ar irreal que cai
e se constela
o absoluto no horizonte
    do tempo.


O poema é de Orides Fontela (Correspondencia Celeste, Árdora) e
a ilustración é de Sophia Martineck para a revista literaria Belletristik.

lunes, 2 de enero de 2012

LEER

















La lectura es verde,
entra por ventanas cuadradas,
queda tendida sobre la baldosa 
del vestíbulo,
lejos de los rododendros,
cuando llega la tarde.


poema de Ilse Aichiger & ilustración de Ulli Lust