O SAL

O sal

engarza

un broche

nos paraísos

artificiais

O labirinto de sal é de Motoi Yamamoto 

LINDE E CRISTAL ESCURO

LINDE é un espazo simbólico no que a palabra procura unha última fronteira.

Sobre os poemas de CRISTAL ESCURO, libro de poemas editado por Libros da Frouma, creouse esta instalación que materializa a poesía fóra do papel.

Na peza colaboraron Mónica de Nut no espazo sonoro, Jesús Andrés Tejada cos visuais e Patricia Blanco e Mónica Maneiro na montaxe.

CRISTAL ESCURO é unha viaxe por territorios imaxinarios; tamén unha meditación sobre o tempo, e sobre eses espazos interiores que percorremos ata achar unha fronteira que nos sostén e sobre a que edificamos a viaxe.

Quería presentar o libro cunha peza que abrise eses territorios e permitise albiscar a fronteira. Quería trasladar ese “tempo elástico” fóra do libro, e así, arredor desa idea, creouse LINDE.

Un libro ou unha peza sempre son un traballo conxunto. Toda creación é un proceso colectivo.

Agardo que descubrades algunhas das sorpresas inesperadas que atopei nesa viaxe luminosa que é CRISTAL ESCURO.

Última fronteira

A luz que

nos une

e separa

CRISTAL ESCURO e LINDE presentáronse o 18/10/2012 na Galería SCQ en Santiago de Compostela. As fotos son de Mónica de Nut.

PAXAROS

Escoito signos

nas grandes

avenidas

BOMBILLA

Alrededor de la luz fría de las bombillas

el bullicio infatigable de las alas agitadas

             Y el señor Edison

levantando los ojos del libro que leía

             sonreía.

¡A qué cantidad de mariposas nocturnas

             salvó la vida!

O poema é de Jaroslav Seifert e a ilustración de Alejandra Manzano

O MEU ANXO

O meu anxo

póusase na calor

dos fotogramas 

invisibles

O debuxo é de Emérita Méndez

CADA NOITE

Cada noite

a serpe muda

nun anxo

á saída do mar

A foto é de Diane Arbus

LA MUJER QUE ERA

El desierto clama invierno tras la mirilla,
tu sombra planea tanto vértigo, que
esta carretera

ya no soporta más peso.

Y el rastro,
deja un vendaval de crujidos de alambre.
Aquella noche ya no fuimos.

Quedó la vacía insignia del atropello. De tanto dolor,

se borraron la huellas.

 

© do poema, Luci Romero 

© da imaxe, Daniela Tieni