FOTOGRAMAS (III)

Os obxectos fetiche instalados na memoria: a conservación do recordo nos amuletos.

Atobadas as mimosas abren os meus ollos durmidos

imaxes de Esther Taboada

FOTOGRAMAS (II)

Un fotograma é cada unha das imaxes impresionadas químicamente na tira de celuloide do cinematógrafo ou da película fotográfica. Cando visualizamos no cine unha secuencia a unha frecuencia de 24 por segundo aparece o movemento: unha ilusión.
Aneis é unha curta sobre os amuletos da memoria, sobre a repetición continua dos recordos en fotogramas de películas antigas.

imaxes de Esther Taboada

FOTOGRAMAS (I)

Nuns antigos estudios esquecidos
polos cristais das fiestras atopei
o meu corpo sen cor
na cámara de cinema

imaxes de Esther Taboada

A MECÁNICA DOS ANEIS

Borsalino de Emérita Mendez

A danza coma forma pensamento. En Aneis atópanse os recordos cos movementos e os obxectos cinguidos nas palabras. Hai accións que en certa forma son palabras ou que funcionan como elas dentro dos versos do poema... en Aneis intentouse "filmar" e "montar" a mecánica da memoria dun texto en movemento.

Destilada no aire
unha rama de mimosas
borda o meu vestido
entre plásticos pendurados
tinguindo as mans somnámbulas
en douradas colchas de liño

ESTREA

Presentamos Aneis o vindeiro xoves 24 de marzo ás 20.00h na Galería SCQ (Santiago de Compostela). A peza prodúcese co apoio do Centro Coreográfico Galego (CCG) dentro do Programa de Investigación Coreográfica.

Aneis é unha proposta na que a intertextualidade entre a danza e a poesía guía a creación escénica. A peza recorre O aire das acacias, derradeiro poema de Dentro do labirinto (Espiral Maior, 2009), coa que pecho unha serie arredor do libro. Aneis é unha curta sobre os amuletos da memoria, sobre a repetición continua dos recordos en fotogramas de películas antigas.

Branca Novoneyra (coreografía, interpretación e textos)/ Kirenia Martínez (asistencia coreográfica)/ Jesús Andrés Tejada e Isaac Garabatos (espazo sonoro e vídeo )/ Esther Taboada (foto).

UNHA LAGOA

No medio da peza unha lagoa. Unha frase de movementos aínda por decidir, un intre clave para a cohesión da proposta. Algo improvisado con demasiada forza que, cando intentamos pautar, creou unha sólida barreira. Quizais abandonemos o movemento proxectado e poidamos transformalo na ficha descuberta do xogo que queremos contar.

O MEU VESTIDO

Destilada no aire

unha rama de mimosas

borda o meu vestido

O motivo da peza e do poema: un vestido... como decía a poeta Adília Lopes

Ah quem me dera um vestido

que me queimase